sobota, 17 września 2011

To tylko maszyna...

O ja cież pierdziele! Przed chwilą wróciłam ze szpitala. Dzisiaj jest w ogóle dzień pełen, mmmm... niespodzianek. Podczas spaceru wydzielina nie chciała się odessać, stresowałam się, raz respirator rąbnął o asfalt, stresowałam się, drugi raz respirator rąbnął o podjazd, stresowałam się.

Leżałam już sobie spokojnie na kanapie, śmiałam się, rozmawiałam, aż tu niespodziewanie mój Przyjaciel Karat zbuntował się i przestał pompować powietrze.
I panika.
Wyłączamy, włączamy - nic.
Przeszłam na ambuł, czułam, że to nie to, za mało mam powietrza.
Telefon do doktor Biegańskiej - mojej anestezjolog.
Jedziemy do szpitala żeby mogła sprawdzić mój sprzęt i żeby podłączyli mnie do szpitalnego respi.
Mimo woli poszły mi łzy, ale tylko raz :)
Doktor sprawdziła i po 5 sekundach wszystko grało i śpiewało.
Momentalnie stres ze mnie spłynął, zrobiło mi się ciepło, gadalam i śmiałam się do wszystkich. :D

Byłam tam koło pół godziny.
To był mój najkrótszy pobyt w szpitalu w życiu. ;)


Dziękuję za szybką pomoc, dobre serca i okazane ciepło...

2 komentarze:

  1. Jak zawsze do przodu, bez rozczulania się. Twarda z Ciebie sztuka! ;)

    Ale pozwól sobie czasem na bycie małą dziewczynką... Fajnie jest się czasem popieścić, poprzytulać... To wcale nie jest złe ;)

    Darek

    OdpowiedzUsuń
  2. Hej Asiu,
    Olcia lubi "być na ambusiu lub fufaku - jak go nazywamy"...
    Właśnie odwiedziłam Twój blog - zaczynam od końca żeby niczego nie przegapić. Bardzo dużo mi daje - przede wszystkim to co czujesz - je nie mam szans się dowiedzieć co tak naprawdę czuje Olcia właściwie wszystko zgadujemy - najbardziej brakuje tego że nie mówi...
    Ed

    OdpowiedzUsuń

Wyraź swoją opinię... jakakolwiek by była ;)

Designed By Blokotek